تحریم؛ اسلحه مردم کُش مورد علاقه آمریکا-قیمت انواع گوشی - قیمت انواع گوشی

تحریم؛ اسلحه مردم کُش مورد علاقه آمریکا-قیمت انواع گوشی

گروه غرب از نگاه غرب خبرگزاری فارس: بعد از خروج آمریکا از قرارداد اتمی با ایران و از سرگیری تحریم ها در نوامبر گذشته، کاخ سفید در ماه آوریل اعلام کرد که هدف این کشور «به صفر رساندن صادرات نفت ایران» است. برای عملی کردن چنین هدفی آمریکا از تمدید اجازه خرید نفت ایران از سوی کشورهایی چون هند، چین، ژاپن، ترکیه و کره جنوبی خودداری کرد و با این کار در حقیقت خواست خود را به کشورهایی مستقل و برخوردار از حق حاکمیت ملی که از حق تجارت با ایران برخوردارند، دیکته کرد.
این دیکته کردن‌ها به همین جا متوقف نشد. دسامبر گذشته آمریکا از مقامات کانادایی خواست تا یک مدیر چینی، یعنی سرپرست مالی شرکت ارتباطاتی هوآوی را بازداشت و به آمریکا مسترد کنند. منگ وانژو در حال حاضر در کانادا مراحل دادرسی خود را طی می‌کند، با این ادعا که شرکت او تحریم‌های آمریکا علیه ایران را زیر پا گذاشته است. ایالات متحده که از این خرسند نبود که خودش به چین بگوید که نمی تواند با ایران تجارت کند، یک کشور ثالث یعنی کانادا را واداشت تا این مدیر شرکتی چینی را به خاطر چیزی دستگیر کند که به گفته ترامپ اهرمی برای یک معامله تجاری بود. او در ماه دسامبر به رویترز گفت: «اگر به این نتیجه برسم که این کار برای چیزی که قطعا بزرگ‌ترین معامله تجاری انجام شده تا این زمان است خوب است و چیز بسیار مهم و خوبی هم هست- چیزی که برای امنیت ملی خوب است – من اگر فکر کنم که ضرورت دارد، قطعا مداخله خواهم کرد.»
معامله تجاری با چین سر نگرفت و به جای آن یک «جنگ تجاری» در گرفت. منگ وانژو هنوز در کانادا گرفتار است. محاصره علیه ایران نیز همچنان شدیدتر می‌شود. مارک وایزبروت اقتصاددان در یکی از قسمت های اخیر ریل نیوز نتورک، لطماتی را که این تحریم‌ها بر اقتصاد ایران وارد آورده مورد ارزیابی قرار داده و اشاره کرده که با وضع این تحریم‌ها در سال 2012 ، تولید نفت این کشور به 832 هزار بشکه در روز و تولید ناخالص داخلی آن به 7.7 درصد افت کرد. 
برخی از مسائل اقتصادی اساسی در اینجا مطرح است. کشوری که به واردات یا صادرات نیازی ندارد خودکفا نامیده می شود و در اقتصاد امروز جهانی هیچ کشور خودکفایی وجود ندارد. اقتصاد تمام کشورها به تجارت وابسته است: آنها صادرات می‌کنند، ارز خارجی به دست می‌آورند و آن را به مصرف واردات آنچه که خودشان نمی‌توانند تولید کنند می‌رسانند. رساندن صادرات نفت یک کشور به صفر به معنای نابود کردن اقتصاد آن کشور و محروم کردن مردم آن از مایحتاج ضروری خود است.
تحریم‌ها که گاه تحت عنوان یک بدیل برای جنگ از آنها نام برده شده، در واقع یک سلاح جنگی هستند. بر خلاف تسلیحات هدایت‌شونده دقیق، تحریم‌ها تسلیحات گرسنگی هستند که به آسیب‌پذیرترین غیرنظامیان اصابت می‌کند و موجب مرگ آرام و دردناک آنها در نتیجه محرومیت از غذا و دارو می‌شود. تحریم‌ها از این نظر نیز بدیلی برای جنگ محسوب می‌شوند که بر خلاف حمله نیروهای زمینی یا حتی بمباران هوایی، آنها خطر بسیار اندکی را متوجه طرف مهاجم می‌کنند. همین مختصات است که تحریم‌ها را مطلوب کسی چون ترامپ کرده که وقتی (در توئیتر) زبان به تهدید گشود و از «پایان رسمی ایران» سخن گفت، نیت خود را از تحریم ها که همان نسل کشی باشد فاش کرد.
در دهه 1990  یک نقطه تمرکز جنبش ضد جنگ، تاثیر تحریم‌های نسل‌کشانه علیه عراق بود که 500 هزار کودک را به کشتن داد («بهایی» که مادلین آلبرایت در جمله معروف خود گفته بود «ارزشش را داشت.») فعالان ضد جنگ از این بیم داشتند که تحریم‌ها بخشی از یک راهبرد نظامی باشد که حتی ویرانگرتر از جنگ با تیر و تفنگ تمام شود. گذشت زمان نشان داد که این هراس ها موضوعیت داشته‌اند. امروز نیز به نظر می رسد که تحریم ها از الگوی مشابهی پیروی می‌کند.
قوانین بین‌الملل بر شکلی از جنگ بودن تحریم ها صحه گذاشته‌اند و حق استفاده از سلاح تحریم‌ها را اختیار شورای امنیت سازمان ملل گذاشته‌اند. همین اتفاق در جنگ‌های آمریکا در عراق بین سال‌های 1990 تا 2003 رخ داد و سازمان ملل نقش شرم‌آوری را در به اجرا گذاشتن تحریم‌های عراق بازی کرد. اما تحریم های یکجانبه‌ای که امروز آمریکا تحمیل کرده، تمام قوانین سازمان ملل را نادیده گرفته است. در همان قسمت از «ریل نیوز» ادریس جزایری نماینده ویژه سازمان ملل در امر «تمهیدات قهرآمیز یکجانبه» اشاره کرد که حدود یک چهارم جمعیت جهان زیر نوعی تحریم‌های یکجانبه قرار دارند. ایران، ونزوئلا، سوریه، کوبا، سودان و دیگران مورد تحریم‌های مختلف آمریکا قرار دارند. یمن به طور کامل توسط آمریکا، انگلیس و عربستان سعودی به محاصره درآمده است. غزه به طول کامل توسط اسرائیل مهر و موم شده است. قطر تحت محاصره اقتصادی عربستان سعودی و امارات متحده قرار دارد و این فهرست ادامه دارد.
بر اساس گزارشی که مارک وایزبروت و جفری ساچز از دانشگاه کلمبیا اعلام کرده‌اند، تحریم‌های آمریکا علیه ونزوئلا پیش از این بین سال های 2017 تا 2018 تا 40 هزار تن از مردم این کشور را کشته است. تحریم‌های شدیدتری که در سال 2019 وضع شده‌اند تعداد همچنان بیشتری از آنها را به کشتن خواهند داد. شبکه برق‌رسانی ونزوئلا به احتمال زیاد در نتیجه خرابکاری آسیب دیده است. تعمیر و نگهداری پمپ‌های آب آشامیدنی به دلیل عدم واردات قطعات مربوط غیرممکن شده و میلیون‌ها تن را بدون آب آشامیدنی گذاشته است. پاسکوآلینا کورسیو یک استاد اقتصاد ونزوئلایی به هیئتی از «ائتلاف به تحریم ونزوئلا خاتمه دهید» گفته است که تحریم‌ها 114 میلیارد دلار هزینه به این کشور تحمیل کرده‌اند «که تقریبا معادل ارزش یک سال تولید ناخالص داخلی این کشور با قیمت نفت معمول یا به اندازه ارزش 26 سال واردات داروها و تجهیزات پزشکی است.»
گاه یکی از استدلال های فعالان ضد تحریم این است که بگویند تحریم‌ها «کار نمی‌کنند.» بله، برای هدف اعلام شده آنها یعنی «تغییر رژیم» واقعا کار نمی‌کنند. اما وقتی یک سیاست به عنوان اولین راه چاره به شدت گسترده شود، شاید هدف اعلام شده هدف واقعی تحریم‌ها نباشد. اگر هدف نابود کردن اقتصاد، منزوی کردن کشورها، فشار به متحدین آنها، نگه داشتن تنش‌ها نزدیک به نقطه جوش و حفظ یک تهدید همیشگی جنگ باشند، تحریم‌ها موفق هستند.  زمان بارها نشان داده که شکنجه برای به دست آوردن اطلاعات «کار نمی‌کند.» اما شکنجه تکنیکی برای به دست آوردن اطلاعات نیست. بلکه تکنیکی برای در هم شکستن یک شخص است و زمانی که برای در هم شکستن یک جامعه در مقیاسی گسترده از سوی یک دولت آپارتاید یا دیکتاتوری به کار گرفته می‌شوند همین اثر را دارند. تحریم ها نیز شبیه همین هستند: هدف آنها در هم شکستن جامعه است نه «تغییر رژیم.»
تحریم‌ها اسلحه مطلوب ترامپ هستند، اما دمکرات‌های خوب هم از این نظر فرقی ندارند. اوباما بر نابودی سوریه نظارت داشت، کلینتون به قتل قذافی و ویرانی لیبی خندید و آلبرایت گفت که کشته شدن 500 هزار کودک عراقی «ارزشش را داشت.» برای امپراتوری، نسل‌کشی مثل تهاجم بخشی عادی از سیاست‌های آن محسوب می شود. برنامه‌ریزان اتمی طراحی می‌کنند که چگونه نسبت به عدم استفاده از آن متعهد بمانند. برنامه‌ریزان تحریم آنها را به اجرا می گذارند و در عمده موارد سازمان‌های حقوق بشری نیز هیچ موضعی در برابر آن اتخاذ نمی‌کنند.
ممکن است که تحریم‌ها در مقطعی به یک نقطه قوت تبدیل شوند. اگر کشورهای کافی مورد تحریم قرار گیرند، آنها می‌توانند تصمیم به تجارت با یکدیگر بگیرند. اگر آمریکا تلاش کند برای کشورهای بزرگ زیادی را منزوی کند، با ایجاد شکلی از «ائتلاف تحریم شدگان» می‌توان خود ایالات متحده را منزوی کرد. اما با توجه به اینکه از منظر آمریکا، برزیل، هند و مصر (بزرگ‌ترین کشورها در آمریکای لاتین، جنوب آسیا و جهان عرب) تماما فرمانبردار هستند، شاید این لحظه خوبی برای اعمال فشار بر چین، روسیه، ایران، ونزوئلا و کوبا به نظر آید. برنامه‌ریزان ترامپ اطمینان حاصل کرده‌اند که این نه آنها، بلکه میلیون‌ها تن از جمعیت بی‌گناه این کشورها هستند که بهای بازی‌های قدرت آنها را خواهند پرداخت.
نویسنده: جاستین پودور (Justin Podur)  نویسنده ساکن تورنتو
منبع: yon.ir/ovWPd

انتهای پیام/

مطالب مشابه با این مطلب



کد آمار